Wietske Kluck Contemporary quilts

Bont

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Fri, 18 Dec 2009 09:54:00 +0000

Eindelijk is mijn quiltje voor ARTfor12 af. De top was al een paar weken klaar, maar ik kwam er maar niet aan toe om hem af te maken.
Toen ik hoorde dat het thema Bont was, heb ik wel even zitten denken wat ik daar nu mee moest. Als ik iets 'bont' noem, bijvoorbeeld een bonte trui, dan bedoel ik daarmee dat zo'n trui heel veel kleuren heeft (meestal felle kleuren) die niet echt bij elkaar passen. Wel kleurig dus, maar niet smaakvol.
En ja, als je het zo bekijkt dan is het niet zo moeilijk om een bont quiltje te maken. Maar ik vond het wel een uitdaging om met veel kleuren toch iets te maken wat een uiteindelijk een geheel wordt.

Ik ben begonnen met een stof voor de achtergrond in de kleuren rood, oranje en geel. Daar heb ik allemaal stukjes organza op gelegd van alle kleuren die ik had. En dat zijn er best veel, het hele kleurenspectrum is wel voorbij gekomen.
Doordat de organza her en der over elkaar ligt, soms wel 4 lagen dik, komen er steeds nieuwe kleuren bij die de andere kleuren met elkaar verbinden.
Als laatste heb ik een hele lap zwarte organza er overheen gedaan, zodat alles een beetje op z'n plaats bleef liggen. En toen gequilt met allerlei kleuren draad.

Het was leuk om te doen, omdat het iedere keer weer verrassend was wat het effect zou zijn van een kleur draad. De ene keer stak hij duidelijk af bij de achtergrond en de andere keer was hij nauwelijks zichtbaar.

Volgens mij was dit wel een mooie oefening om kleuren te leren kennen.

Rechten van de mens

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sat, 12 Dec 2009 21:41:00 +0000

Afgelopen donderdag werd de expositie 'Rechten van de mens' geopend in de Centrale Bibliotheek in Den Haag. Ik vond het een erg leuke bijeenkomst.
Allereerst was het leuk om eens in zo'n grote bibliotheek te zijn. Ik ben een klein dorpsbibliotheekje gewend, dus ik keek wel heel verlekkerd om me heen. Er zijn daar 50.000 kinderen lid! Kun je het je voorstellen? Maar ja, ik ben dan ook absoluut geen stadsmens.
Verder vond ik het leuk dat mijn man én mijn dochter mee waren.
En het was best wel druk. Drukker dan ik had verwacht. Veel bekenden en ik heb lekker kunnen bijpraten.

Op de site van de bibliotheek staat deze aankondiging:

Misschien een beetje moeilijk om te lezen, maar als je er op klikt verschijnt het groter op je scherm.
Het is een interessante expositie, veel mooie werken, maar ook mindere. Of beter gezegd: quilts die mij niet zo aanspreken.
Maar ze hangen erg mooi en alles is goed verzorgd.
Wat me opviel is dat in veel quilts tekst is opgenomen. Mijn quilt is eigenlijk alleen maar tekst en ook veel anderen hebben woorden en zinnen opgenomen.
En ik vraag me af waarom dat is. Het kan natuurlijk toeval zijn. Of het komt omdat het thema zich daartoe leent: dat beeld alleen niet genoeg is om de boodschap over te brengen.
Of is het een trend van de laatste tijd?
Voor mij in ieder geval reden om de komende tijd geen woord op stof te zetten.

Klein

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sun, 06 Dec 2009 16:26:00 +0000

Ik ben nog steeds met het quiltje voor 35/35 bezig. Inmiddels is de top klaar en ben ik begonnen met quilten.

Ik dacht dat een quiltje van 35 cm in het vierkant wel redelijk snel klaar zou zijn, maar dat gaat bij mij niet op. En hij moet deze maand af, dus enig tempo is wel gewenst.
Ik heb een hele tijd zitten piekeren hoe ik hem zou quilten. Op een gegeven moment ben ik maar begonnen, maar het was niet naar mijn zin en ik had geen idee hoe ik het kon verbeteren.
Waar ik wel achter kwam is dat het veel te grof was. Bij een grotere quilt zou het wel werken, maar als je zo klein bezig bent, lijkt het of alles pietepeuteriger moet.
Misschien vergis ik me, maar ik vind het heel anders werken dan de grote quilts die ik gewend ben te maken.
En ik vind het ook erg moeilijk om iets sprekends in zo'n klein formaat te maken.
Inmiddels heb ik gelukkig wel mijn quiltprobleem opgelost en het ziet er veel beter uit. Ik ben nu met het allerdunste zijden garen aan het quilten (100 wt) en het gaat er niet zozeer om om de quiltsteekjes te zien, maar meer om textuur te krijgen.

Helaas kan ik niks laten zien, maar in de toekomst als het kan, zal ik zeker de foto's laten zien.
Het gaat heel langzaam, maar ik ben allang blij dat het nu goed wordt.

Quilting Art

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sun, 29 Nov 2009 07:46:00 +0000

Soms moet je jezelf een cadeautje geven en dus kocht ik dit boek: Quilting Art geschreven door Spike Gillespie.

In dit boek worden 20 Amerikaanse kunstenaars die quilts maken, geïnterviewd.
Het zijn persoonlijke verhalen over: wat inspireert ze, welke technieken gebruiken ze, hoe ontwikkelen ze zich, hoe zien ze quilts in relatie tot andere kunstvormen, etc. etc.
Bij ieder interview staan prachtige foto's van de gemaakte quilts.
Wat leuk is, is dat iedere kunstenaar een aantal tips en adviezen geeft.
Echt een mooi leerzaam boek. Het boek telt 160 pagina's en is geschreven door Spike Gillespie.
Ik ben erg blij dat mijn favouriete kunstenaar Lisa Call er ook in staat, maar misschien is dat juist wel de reden dat ik dit boek gekozen heb.
Er staan ook mensen in wiens werk mij minder aanspreekt, maar het blijft interessant om over te lezen.

Technical

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sun, 22 Nov 2009 07:37:00 +0000

Gisteravond was ik nog een beetje aan het googelen en toen kwam ik het volgende tegen op de website van Forge Mill.

Toch leuk om in het favoriete lijstje van het publiek voor te komen!

Achterkant

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Thu, 19 Nov 2009 21:20:00 +0000

En ja, wat doe je als je met iets bezig bent wat je niet mag laten zien?
Dan maar een foto van de achterkant.

Dit is de achterkant van het lapje waar ik mee aan het appliquéren ben.
De top is zo goed als klaar en de ruim 80 stukjes zijn gedaan. Leuk werk, maar lastig om te doen door de roestige stof.
Ik heb niet alle 20 naalden versleten, maar het scheelt niet veel.

Multi tasking??

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Thu, 12 Nov 2009 11:12:00 +0000

Nadat ik afgelopen dinsdag mijn berichtje had geschreven, wist ik daarna gelijk dat ik niet wilde stoppen. Heel gek misschien, maar ik heb dat wel vaker. Ik kan heel lang over iets twijfelen, maar als ik die twijfel dan heb opgeschreven, weet ik meteen wat ik wil en is de twijfel weg.
En toen ik de reacties las op mijn berichtje, werd ik alleen maar bevestigd.
Ik ga gewoon door, maar wel iets minder vaak. Alleen als ik echt iets te melden heb.

Ik denk dat ik nu ook wel weet waarom ik 'blogmoe' was (leuk woord Sonja, die houden we erin). Normaal gesproken werk ik maar aan 1 ding tegelijkertijd. Een enkele keer aan twee dingen, maar het liefst maak ik eerst iets helemaal af voordat ik aan iets nieuws begin.
Maar de afgelopen weken was ik met 5 dingen tegelijkertijd bezig!
Niks voor mij, maar het kwam zo. Ik was aan het stofverven. Maar ja, je kan niet de hele dag verven, want op een gegeven moment zijn al je bakjes vol. Dus was ik ook bezig met 35/35. Daar ben ik nogal pietepeuterig aan het appliqueren en dat kan je ook niet te lang achter elkaar doen. Dus was ik ook alvast met ARTfor12 begonnen. Ook nogal priegelwerk, etc. etc.
Je zou er zenuwachtig van worden.

Maar gelukkig kan ik nu 1 ding afstrepen en dat is mijn website.
Daar wilde ik al een hele tijd iets aan doen. Hij was niet naar mijn zin en ik heb zelfs een tijdje met het idee gelopen zelf een nieuwe te bouwen. Ik heb ook wat pogingen gedaan, maar het kostte me teveel tijd om echt alle ins en outs voor elkaar te krijgen.
Toen heb ik het framework laten maken. Dat is heel mooi geworden vind ik zelf en de laatste weken was ik bezig om de inhoud te vullen.
Best lastig om te bepalen wat er op moet en hoe het eruit moet zien. En wat dacht je van het schrijven van een artist statement! Dat heeft me heel wat hoofdbrekens gekost om dat goed te verwoorden.
Maar uiteindelijk is het nu zo ver dat hij klaar is. Of klaar, een website is natuurlijk nooit klaar, maar goed genoeg.

Klik op het plaatje

Time flies

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Tue, 10 Nov 2009 11:21:00 +0000

Ik dacht ik doe het even rustig aan met bloggen. Soms voelt het als een verplichting en ik dacht: eventjes 2 weken niet. Maar als het niet meer in je systeem zit, blijkt ineens de tijd voorbij te vliegen.
En zo kwam ik er gister achter dat ik al een maand niets meer had geschreven.
Rare gewaarwording.
Had ik het gemist? Nou nee, eigenlijk niet.
En meteen kwam de vraag bij me op: zal ik stoppen met mijn blog. Voegt het nog wel iets toe, is het de moeite waarde, vind ik het nog leuk?
Allemaal vragen waar ik niet meteen een antwoord op heb. Maar het belangrijkste vind ik toch wel dat ik er plezier in moet hebben. Dus ik wacht de komende weken maar eens af of ik ineens toch spontaan de behoefte krijg om de pen te grijpen.

Rol

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Fri, 09 Oct 2009 06:14:00 +0000

Eindelijk is mijn rol stof aangekomen. Honderd metertjes.
Als je de rol zo op de foto ziet, lijkt hij eigenlijk helemaal niet zo groot. Maar in werkelijkheid is hij behoorlijk zwaar.
Inmiddels heb ik ruim 20 stukken van een halve meter geknipt en het is gewoon zwaar werk om hem af te rollen. In het weekend maar even de hulp van mijn man vragen.

Zoals ik al eerder vertelde ben ik aan het hand appliqueren met roestgeverfde stof. In het begin ging het lekker, maar na een paar stukjes werd het steeds zwaarder. Ik kreeg de naald er met geen mogelijkheid doorheen. Bleek dat hij helemaal bot was geworden!
Na zo'n 5 stukjes moet ik een nieuwe naald nemen. Heel gek om al zo snel een naald te moeten weggooien.
Gelukkig heb ik er 20 gekocht in Birmingham, dat moet net genoeg zijn om het af te krijgen.

Nieuwe huisgenoot

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Wed, 07 Oct 2009 10:23:00 +0000

Dit is onze nieuwe huisgenoot en nee, hij is niet van mij.
Sinds mijn dochter de kunstacademie bezoekt, maakt mijn naaimachine overuren. En het kwam dus ook voor dat ik niet kon naaien, want ja, schoolwerk gaat voor.
Niet handig dus en bovendien had ze nog een cadeau tegoed voor het behalen van haar examen voor het VWO.

Het is een PFAFF, quilt expression 4.0. Een prachtige machine met boventransport, leuke handigheidjes en hij is geschikt voor het stikken van dikke lagen stof.
En wat heel handig is, rechts van de naald heeft hij extra ruimte.
Ja een mooi ding. Als ik niet zo tevreden was met mijn Bernina, zou ik bijna jaloers worden.
En wie had ooit kunnen denken dat ik nog eens een naaimachine zou kopen voor mijn dochter!
Ik heb ervan genoten.

Voortgang

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Mon, 05 Oct 2009 15:10:00 +0000

De rol stof is nog steeds niet aangekomen, dus van mijn plan om te verven is nog niets terecht gekomen. Maar ben het nog steeds vast van plan.
Corryna vroeg hoe mijn kleurboek eruit ziet.
Nou bij deze een foto.
Voor iedere kleur maak ik een A4-tje. Daarop schrijf ik welke verf ik heb gebruikt en het aantal gram. En daaronder plak ik per gradatie een stukje van de geverfde stof.

Ik zie dat ik een hele slechte foto heb gemaakt. Aan de rechterkant zijn de hoeveelheden weggevallen, namelijk 15 ml en 5 ml. Dus bij iedere gradatie neem ik ongeveer 1/3 van de vorige hoeveelheid.

Daarnaast hou ik ook nog een excel-sheet bij van alle kleuren en dan gesorteerd op kleurnummer. Als ik een nieuwe kleur wil verven, is het namelijk makkelijker om in de excel-sheet te zoeken wat ik al gedaan heb met bepaalde kleuren. Anders blijf je de map doorbladeren en grote kans dat je dan toch over het hoofd ziet wat je juist zoekt.

Gelukkig heb ik nog wel wat te doen. Ik was begonnen met het quiltje voor 35/35. Dat viel wat anders uit dan ik had gehoopt en dus ben ik opnieuw begonnen. Veel beter!
En ik ben ook al vast begonnen met de nieuwe opdracht voor ARTfor12 (Bont).

Ruimte

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sat, 26 Sep 2009 06:46:00 +0000

Een paar dagen geleden ben ik eens flink door mijn stoffenvoorraad gegaan. Ik moet die nieuw te verven stoffen toch ergens kwijt kunnen.
Dus ben ik rigoreus te werk gegaan. Alle commerciele stofjes de deur uit!
Ze liggen er al jaren zonder dat ik er iets mee doe. Of zal gaan doen. En gelukkig ken ik iemand die ik er erg blij mee maak.
Het resultaat: 3 lege manden!

Gistermiddag ben ik naar Alkmaar geweest. Eerst even winkelen, toen naar de Grote Kerk en daarna naar de opening van de tentoonstelling 'Uit de Naad'.
'Uit de Naad' is een gevarieerde tentoonstelling en er is een mooie catalogus uitgebracht.
De opening was leuk en gezellig, heb weer kunnen bijpraten met oude bekenden, nieuwe mensen ontmoet, bekende gezichten aan namen kunnen koppelen en andersom, bekende namen aan de bijbehorende gezichten.
Erg leuk allemaal en de hele dag geen enkele foto gemaakt!

400

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Tue, 22 Sep 2009 14:22:00 +0000

Toen ik - nu alweer een maand geleden - thuiskwam van Festival of Quilts, was ik best wel moe. Na al die drukte en niet te vergeten de drukke maanden daarvoor om Freedom op tijd af te hebben, zakte ik even in een dipje.
Maar dat was maar een heel klein dipje, want direct daarna had ik ontzettend veel zin om een quilt te maken, zonder einddatum, zonder thema, zonder druk en zonder schetsboek. Gewoon helemaal van mezelf.
En in korte tijd had ik 3 ontwerpen op papier en een 4e in de maak. Alsof het vanzelf ging.
De volgende stap was het uitzoeken van de stoffen. En je wilt het waarschijnlijk niet geloven, maar het is echt zo. Ik heb 2 weken tussen al mijn stapels stof gezeten. Heb de één na de andere combinatie uitgeprobeerd en sommige combinaties meerdere keren en ik kwam er niet uit.
Soms dacht ik iets te hebben, maar als ik dan de volgende dag mijn kamer binnenkwam, dan was het het toch weer net niet.
En ik bleef maar proberen en proberen en eindelijk na 2 weken viel het kwartje: ik had niet genoeg kleuren stof. Ik kan je niet zeggen welke kleur ik niet heb, want ik heb iedere kleur. Alleen niet genoeg tinten. Niet genoeg om een combinatie te maken die echt goed is.
En na nog wat doordenken kwam ik tot de conclusie dat ik mijn oorspronkelijke plan weer op moet pakken.
En wat is dat plan dan? Dat plan heb ik denk 4 jaar geleden gelezen in een stuk over Nancy Crow. Zij zegt dat je 400 kleuren stoffen in huis moet hebben om genoeg keuze te hebben.
Nu hou ik zelf erg van gradaties, dus ik had toen maar bedacht om dan per kleur 4 gradaties te verven.
Daar ben ik toen mee begonnen en de eerste tijd zat het tempo er wel in. Maar op een gegeven moment raakte het plan op de achtergrond. Met de stoffen die ik toen had, kon ik uit de voeten dus de urgentie was iets minder.

Maar nu ga ik weer beginnen. Desnoods maak ik een jaar geen quilt, die kleuren moeten er komen.
En dit is de eerste lichting (nr 53 t/m 56):

Toen ik de geverfde kleuren in mijn kleurenboek ging plakken, schrok ik heel erg. Ik zag namelijk wanneer ik voor het laatst op deze manier geverfd had, en dat was - echt waar - maart 2007!!! Als je het me had gevraagd, had ik gezegd dat het vorig jaar september was. Maar het is al veel langer geleden. Hoe kan het dat de tijd zo snel gaat!
De eerste lichting is voorlopig ook even de laatste, want mijn stof is op.
Maar dan ga ik echt - echt? - ja echt, weer door totdat ik de 400 kleuren heb.

Gallery van Ruth

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sun, 20 Sep 2009 20:29:00 +0000

Als je alle werken wilt zien van de tentoonstelling Freedom, kijk dan op de weblog van Ruth Keys.
Haar man heeft prachtige foto's gemaakt.

Article 19.2

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sun, 20 Sep 2009 06:41:00 +0000

Zoals ik eerder al had geschreven, was de start voor Freedom uiterst moeizaam. De eerste twee weken was ik helemaal gestrest en kon er zelfs moeilijk van slapen.
De deadline plus de gedachte dat de quilt daar sowieso zou hangen, blokkeerden mij volledig.
Nadat ik al mijn zorgen op papier had gezet en naar Catherine had gemaild, viel alles ineens van me af en had ik de rust om me te verdiepen in het onderwerp.
Ik had geen enkel idee in het begin en daarom ben ik begonnen met het zoeken naar quotes over vrijheid. Nou die vind je er genoeg.
Van over de hele wereld, van belangrijke personen uit de geschiedenis, maar ook van onbekenden. Zoals deze quote van Karen Pletcher: 'Freedom isn't free, it cost a soldier a day'. Nergens iets kunnen vinden over Karen Pletcher, maar ik vind de quote indrukwekkend.
Ik heb alle quotes in het schetsboek gezet met een foto van de persoon. Ik heb zoveel mogelijk geprobeerd om de quotes in de originele taal erbij te zetten. Dat was soms een hele zoektocht, maar in de meeste gevallen is het wel gelukt. Wat dacht je van Grieks en Hebreeuws?
Uiteindelijk was ik erg geraakt door een quote van Aung San Suu Kyi:
'Please use your freedom to promote ours'.

Bij mijn zoektocht kwam ik ook terecht op de website van Freedomhouse, waar ik dit plaatje tegenkwam. Het geeft aan welke landen vrij zijn en welke niet.

89 countries are free (46%)
62 countries are partly free (32 %)
42 countries are not free (22%)

Deze hele zoektocht leidde uiteindelijk tot het idee om iets te doen met Freedom of Expression, vastgelegd in article 19.2 van the International Covenant on Civil and Political Rights:

Deze zoektocht heeft zo'n 4 tot 5 weken geduurd en al die tijd had ik geen idee waar het tot zou leiden. Maar toen ik mijn thema had, wist ik gelijk hoe ik het zou uitvoeren. Heel gek, net alsof op de achtergrond al die tijd al onbewust een ander proces gaande was.
Mijn idee was om de regels tekst op stof te sjabloneren. Hiervoor wilde ik witte regels maken in zwarte stof.
Ik heb heel veel proefjes gedaan met verschillende zwarte stoffen en verschillende soorten bleekmiddel, discharge paste en thiox. Het heeft een tijdje geduurd, maar toen kreeg ik voor elkaar wat ik in gedachten had.
Het wit moest niet egaal wit zijn, maar er moesten ook zwartere vlekken tussen zitten die letters zouden verbergen. Tussen de regels wilde ik prikkeldraad hebben en aan de boven- en onderkant touwen: symbolen van onvrijheid.

Hier zie je de lap op de grond liggen. Hij is 1.55 breed en ik heb de template van de eerste regel er al op gestreken.

Het maken van de letters was erg leuk werk, maar wel eng. Ik was als de dood dat ik vlekken zou maken op de stof. Dat is het enge als je met één grote lap werkt: je kan niet even een stukje vervangen als je een fout zou maken.

Maar het ging heel goed. Ik heb alles heel voorzichtig gedaan en alleen gewerkt op momenten dat ik echt geconcentreerd was, zonder me te haasten.

En toen ben ik gaan quilten. Heel simpel: de omtrek van de letters, seed stitching op de witte plekken

en prikkeldraad tussen de regels en vervolgens de omtrek van de touwen.

Het maken van de quilt was eigenlijk een fluitje van een cent vergeleken met het begin: het vinden van een idee en het hele denkproces daarbij. Daar moet je ruim de tijd voor nemen, maar op een gegeven moment vallen alle stukjes op de juiste plek.
Ik heb er in ieder geval heel veel van geleerd en ik ben ook erg blij met het resultaat.

De quilt hangt erg mooi in Redditch. Meteen bij het openen van de deur zie je mijn quilt hangen.

Freedom Exhibition 2009

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Fri, 18 Sep 2009 07:18:00 +0000

De tentoonstelling Freedom is heel gevarieerd en je raakt niet snel uitgekeken.
En dat komt door een aantal redenen. Ten eerste door de achtergrond van de makers. Die is heel verschillend: vilten, borduren, breien, quilten, mode en kleding, textielontwerp etc.
Verder is er ook verschil in niveau: BA, MA, Level 2 C&G, Level 3 C&G, fulltime kunstacademie.

Je kan je voorstellen dat dit echt heel verschillende werken oplevert en dat dat toch anders is dan het bekijken van een quilttentoonstelling.

Van de tentoonstelling is een mooie catalogus uitgebracht waar alle 20 werken instaan, met daarbij veel informatie over de gebruikte materialen en technieken en over de inspiratie van de makers.

En daar komt nog bij dat bij ieder werk een schetsboek is gemaakt, waarin het hele proces van eerste idee tot eindresultaat door de maker wordt beschreven en uitgelegd.
Als je echt alles tot je wilt nemen, kan je wel een uur per werk uittrekken. Jammer genoeg was daar zaterdag niet genoeg tijd voor.
Ik moet wel zeggen dat het daardoor een hele andere tentoonstelling is dan wat ik gewend bent.
Doordat je de hele achtergrond en gedachtengang van de kunstenaar tot je kan nemen, krijgt het kunstwerk veel meer betekenis. En zie je er ook veel meer in.

Degene die gewonnen heeft is Donna Rumble-Smith met 'Casting the Line'.
Het is een heel doorzichtig werk gemaakt van nylon monofilament, lurex, zijde en synthetische raffia en dat allemaal met de machine geborduurd.

De afmetingen zijn 300 cm x 200 cm en het past wel heel erg mooi in het museum.

Haar inspiratie heeft ze gehaald uit materialen en gereedschappen gebruikt door vissers. Ze heeft het stikwerk dan ook gedaan met nylon draad en vishaken en gewichten gebruikt als kralen. De woorden die erop staan, hebben te maken met gezegdes en observaties van vissers en van borduurders.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de link met vrijheid niet zo direct zie, maar het is wel een bijzonder werk.

Dit werk heet 'Family Response Environment Exploration Domestic Override Machine'(F.R.E.E.D.O.M) en is gemaakt door Carla Angus.
Het zijn een paar vleugels gemaakt van rubberen huishoudhandschoenen, opgevuld en bedrukt met afbeeldingen. Tussen de vleugels in hangt een soort draagzakje, waarin een kind kan zitten terwijl wij door de lucht vliegen om de wereld te ontdekken.

Het is een heel apart werkstuk en zelf heb ik een enorme hekel aan rubberen handschoenen, maar dit kan ik wel waarderen. Haar schetsboek zit ook vol met opgevulde handschoenen en dat is het voordeel van schetsboeken: je kan het gewoon even aanraken en voelen (eng dus).

Dit werk is van Ruth Keys en is getiteld: 'Mental Jail Break'.
Het poppetje is echt schattig en heel mooi gemaakt. Achter de pop zie je een stoffen kubus staan waarvan de zijdes 25 cm zijn. En de pop past erin, heb je enig idee hoe groot deze is.
Het idee achter dit werk is dat we erg in onze vrijheid worden beperkt door echte, maar ook imaginaire grenzen: niet genoeg tijd, te veel familie verantwoordelijkheden, angst om je comfort zone te verlaten etc.

De doos is een teken van de muur die we om ons zelf heen bouwen, maar de stabiliteit van die muur is een illusie. Als je deze doos namelijk open doet, dan valt hij helemaal in elkaar.
Er zit veel symboliek in dit werk.

Wat ik zelf erg mooi vind, is dit werk, getiteld 'Freedom From Freedom To' gemaakt door Mary Shrewsbury. Zij heeft de prijs voor technical excellence gewonnen.
Het is voornamelijk zwart/wit met een klein beetje geel.

Ik vind het lastig om haar gedachtengang voor dit werk uit te leggen, maar deze quote van Jean Jacques Rousseau geeft het wel zo'n beetje weer:
'Man is born free, but everywhere he is in chains'.

Ik ga verder niet elk werk laten zien, alleen deze nog.
Het is gemaakt door Rosina Godwin en heet 'Viscera'.

Het is een heel creepy werk en behoorlijk afstotelijk. Haar werk is gebaseerd op de consequenties van totale vrijheid en anarchie, als er geen regels zouden zijn om te verhinderen dat mensen hun donkerste wensen uitvoeren.

Ik kon niet lang naar dit werk kijken. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar iedere keer dacht ik na een paar seconden: laat maar.

Maar het fascineert me wel: hoe kan je iets maken wat lelijk is? Dat het iets wordt, wat mensen eigenlijk niet leuk vinden en waar ze niet van genieten.
En waar ligt de grens: een werk dat gewoon lelijk is en niet goed of een werk dat wel goed is maar iets lelijks verbeeldt.

Volgende keer vertel ik iets over mijn eigen werk.

Na endlich

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Wed, 16 Sep 2009 06:57:00 +0000

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog, maar hier ben ik weer.
Afgelopen weekend ben ik naar Engeland geweest voor de private view van de tentoonstelling 'Freedom'.
Zoals ik al schreef heb ik lang getwijfeld, maar uiteindelijk heeft de nieuwsgierigheid het gewonnen. Ik wilde de tentoonstelling gewoon zien.
De tentoonstelling is in Redditch, een plaats ten zuiden van Birmingham, in het Forge Mill Needle Museum en loopt van 12 september tot 25 oktober 2009.
Redditch is geen bijzondere plaats, waar je zeker geen week wilt vertoeven, maar heeft gelukkig wel een treinstation. Je kan er in ieder geval gemakkelijk komen.
Het Needle Museum ligt heel mooi, midden in het groen buiten de stad.
Het is niet een groot museum en bestaat uit twee gebouwen. Het ene gebouw wordt gebruikt voor activiteiten en er is een klein winkeltje en het andere gebouw is het echte museum waar je kan zien hoe vroeger allerlei soorten naalden werden gemaakt.

De koningin is er ook geweest.

Het museum is het mooiste gebouw, zowel binnen als erom heen.

Het was zaterdag prachtig weer in Redditch en de opening was dan ook gewoon buiten. De opening werd verricht door de burgemeester van Redditch (de man in het grijze pak).
De dame met de roze broek is Alice Kettle die de werken heeft gejureerd. Zij hield ook een praatje en vertelde over de verscheidenheid van de werken, de hoge kwaliteit, hoe moeilijk het was om een keuze te maken en dat we allemaal sowieso winnaars zijn. Ze is echt een heel aardige vrouw.
En daarna reikte een meneer van het Charles Henry Foyle Trust de prijzen uit.

Het was heel leuk om de mensen weer te spreken waarmee ik in mei een workshop van Alice heb gevolgd. Interessant om te horen hoe ook zij hebben geworsteld (nee, ik was zeker niet de enige!) en hoe tevreden ze waren met het resultaat.

De volgende keer vertel ik meer over de tentoonstelling zelf.

Ergens

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Wed, 02 Sep 2009 06:54:00 +0000

In Birmingham sprak ik met een mevrouw die zeker wist dat ze mijn quilt Chondrus crispus eerder had gezien. Ze dacht ergens in een quilttijdschrift, maar ze had geen idee welk tijdschrift.
Ze beloofde dat ze het aan me door zou geven, zodra ze erachter was.
En afgelopen maandag lag dit tijdschrift bij me in de bus!

En daar staat dus een korte reportage in van de Open Europese Quiltkampioenschappen. Alle eerste prijswinnaars en de winnaars van de speciale categorieën, zoals Judges Choice, staan afgebeeld.
Erg leuk om te hebben.

Rolls Royce

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sun, 30 Aug 2009 06:48:00 +0000

Na alle drukte rond Birmingham, ben ik nu gelukkig weer lekker aan het quilten. Ik had bedacht om eerst mijn quilt voor 35/35 maar eens te gaan maken.
35/35 is een tentoonstelling in Zwitserland ergens in juni/juli 2010. Dat is nog heel ver weg, maar ik moet de quilt al begin januari insturen. En ik heb graag ruim te tijd.
Voor de zekerheid heb ik eerst maar eens nagekeken of het werkelijk wel 35 cm bij 35 cm was en niet toch toevallig 35 bij 35 inch. Maar nee, toch 35 cm.
Ik kan niet vertellen wat ik ga maken, maar wel dat het een gepriegel op de vierkante cm wordt. Ik ga in totaal 86 stukjes stof op een lapje van 27 vierkante cm zetten.
Dat kan natuurlijk heel makkelijk door ze met vliesofix op de stof te plakken en dan was ik nu al klaar geweest.
Maar ik dacht: waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Daarom ga ik het met reverse appliqué doen.

In Birmingham heb ik speciaal appliqué garen gekocht. Het is 100 wt en dat is echt heel erg dun. Als het goed is zie je de draad niet bij het appliqueren.
Bij de winkel waar ik het gekocht heb, hadden ze twee soorten: cotton 70 wt en silk 100 wt. Toen ik de winkelier vroeg wat het beste was, zei hij: als je die silk 100 wt hebt gebruikt, wil je nooit iets anders meer. Het is de Rolls Royce onder de appliqué garens.

Nou, doe dan die Rolls Royce maar!

Wel of niet?

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Fri, 28 Aug 2009 07:07:00 +0000

Een paar maanden geleden had ik bedacht dit jaar niet naar Birmingham te gaan, maar wel naar de opening van de tentoonstelling 'Freedom' in Redditch.
Maar ja, ineens gebeurde er van alles en ging ik dus wel naar Birmingham.
Dus toen had ik bedacht, vanwege de kosten, dan maar niet naar Redditch te gaan.
Vorige week kreeg ik de folder en de uitnodiging voor Redditch.

En sindsdien twijfel ik toch weer. Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar de tentoonstelling, maar aan de andere kant vraag ik me af of het die reis wel waard is.

Wat zal ik nou doen?

Birmingham vervolg

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Wed, 26 Aug 2009 06:28:00 +0000

Toen ik de eerste dag bij de gallery kwam, bleek dat bij iedereen een juryrapport hing. Het werk was die vorige middag gejureerd door Margaret Walker, Linda Kemshall, Sheila Mortlock en Janice Gunner.
Ik was echt heel erg blij met het jurycommentaar. Vooral de opmerking over het kleurgebruik, wat ik altijd het moeilijkste vind en waar ik dagen over kan dubben voor ik een keuze maak.

Is het te lezen? Door op de foto te klikken, krijg je een grotere afbeelding.
De winnaar was Liesbeth Williams. Volgens mij heeft ze geen website, ik kan in ieder geval niets vinden.
Linda vertelde me later dat het een close finish was tussen Liesbeth en mij. Dat vond ik wel leuk om te horen. In ieder geval ben ik door de jury gewaardeerd als 'Highly Commended'.

En toen begon de stroom mensen binnen te komen. Ik had vantevoren geen idee wat ik kon verwachten. Misschien zou het wel heel saai zijn. Maar het tegendeel bleek waar te zijn.
Er was veel belangstelling en heel veel mensen spraken me aan. Bekenden, mensen die ik niet kende, maar zij mij wel (door mijn blog), mensen die ik wel van naam kende, maar nog nooit had gezien, en natuurlijk heel veel onbekenden.
Het stroomde de hele dag door, soms was het ineens even heel rustig, maar het volgende moment was het dan weer heel druk.
En wat heb ik een complimenten gekregen! Best een vreemde situatie. Ik ben gewend andere kunstenaars te bewonderen, maar nu was het andersom.
Ook het contact met de andere geselecteerden was erg leuk.

Ik was heel blij dat ik Chondrus crispus kon laten zien. In Veldhoven hing hij zo ver weg met zulk beroerd licht. Hier hing hij gewoon perfect.
De meeste mensen stonden er met hun neus bovenop om de details te kunnen zien.
Zoals deze twee dames.

En denk maar niet dat er mensen zijn die je quilt aanraken. Die hele 4 dagen heb ik echt niemand gezien die dat deed. Dus zo'n touw voor de quilts spannen, zoals in Veldhoven, lijkt me toch echt overdreven.

Die 4 dagen zijn eigenlijk heel snel voorbij gegaan. Maar wat waren ze vermoeiend! Ik was echt bekaf aan het einde van een dag. Heel vreemd, omdat je het gevoel hebt dat je niet zo veel doet. Een beetje op een stoel zitten en wat met mensen praten. Maar het moet toch veel energie kosten om je steeds weer op andere mensen te richten en dan vaak in het engels.

Zo nu en dan ging ik even een kwartiertje er tussen uit. En zo heb ik toch alle winkeltjes kunnen bezoeken en alle galleries. Ik heb niet alle wedstrijdquilts gezien, maar wel heel veel.

Op zondag was het een stuk rustiger. Vooral 's middags na drieën liep het behoorlijk leeg en was het een beetje de tijd uitzitten.

Om 5 uur heb ik alles van de muur gehaald, ingepakt, afscheid genomen van de rest en toen snel naar het hotel om mijn bagage op te halen.

Nou ja, achteraf had ik het wel wat rustiger aan kunnen doen. Net voordat het vliegtuig in Birmingham landde, had het een aanvaring gehad met een vogel. En ze moesten toen eerst controleren of er ook schade was. Dat was gelukkig niet zo, maar het leverde wel een vertraging op van 2 uur. Geeft niet, veiligheid voor alles.

Daar ben ik weer!

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Mon, 24 Aug 2009 18:48:00 +0000

Ik heb veel beleefd in Birmingham, maar laat ik beginnen bij de eerste dag.
Dat was vorige week woensdag. Toen ben ik naar Birmingham gevlogen. Ik had speciaal een iets grotere koffer gekocht, omdat ik bang was dat anders niet alles er in zou passen.
Nou dat was zeker zo, want het paste ook niet in dit grotere exemplaar. Toen heb ik de quilts maar apart verpakt in een tas en deze als handbagage meegenomen.
Eigenlijk vond ik dat ook wel een veilig idee. Mocht de koffer niet aankomen, dan had ik in ieder geval wel de quilts bij me om op te hangen.

In Birmingham aangekomen, heb ik mijn hotel gezocht. In het hotel konden ze eerst mijn naam niet vinden. Maar na veel gezoek op diverse namen en adressen, bleek het toch te kloppen. Ze hadden mijn naam zo vreemd gespeld, dat alleen de eerste letter nog klopte. Ja dan is het moeilijk vinden.
Maar gelukkig kwam het dus toch nog goed.

Op de hotelkamer heb ik eerst alle quilts gestreken. Die zaten vol met vouwen en plooien van de reis en als je me een beetje kent, weet je dat ik daar van gruw. De strijkplank was wat wiebelig, maar het strijkijzer was prima.
Na een uurtje strijken en toen voorzichtig oprollen, ben ik met het alle quilts en boeken naar de NEC gewandeld. Normaal is die afstand geen probleem (ongeveer 15 min lopen), maar nu viel het niet mee. Ik had best wat mee te sjouwen, geen enkele roltrap of loopband werkte, de airco was niet aan en het was 30 graden buiten.
Ik kwam dan ook behoorlijk verhit aan.

In de NEC was het een drukte van belang. Heel veel dingen waren nog niet opgehangen en men was druk aan het redderen, sjouwen, timmeren en boren.
Bij de ingang kreeg ik een map met een badge, catalogus en nog wat dingetjes. Toen ik vroeg of iemand mij kon helpen met ophangen, keken ze me vreemd aan. Het was toch echt de bedoeling dat ik dat zelf ging doen.
Maar ja, omdat ik moeilijk een paar latten van anderhalve meter mee kon nemen in het vliegtuig, had ik daarover van tevoren gemaild. En toen was me verteld dat er natuurlijk iemand was die mij kon helpen.
Na wat heen en weer gebel, werd mij beloofd dat er binnen een half uur iemand langs zou komen.

Toen ben ik naar de stand gelopen en daar schrok ik echt. Mijn medehangers waren er al en die hadden toch een spullen meegenomen! Hele kratten vol werk, storyboards, tafeltjes, kleedje, boekenkast, boekenplanken, etc. etc. Daar stond ik met mijn schamele boeltje. Nou ja, dacht ik maar: Less is more.
Na een tijdje kwam gelukkig Peter. En in 10 minuutjes hingen mijn 3 quilts netjes aan de muur (nog bedankt, Peter!).

En zo zag dat er uit. Aan de linkerkant 'Flow #1' en daarboven een klein quiltje van ARTfor12 'Rice Paper Butterfly".

Aan de lange kant 'Flow #3', met daarboven prominent mijn naam.

En aan de wand, tegenover 'Flow #1', 'Chondrus crispus'. Ik wist van tevoren niet zeker of hij zou passen, maar gelukkig was er plaats genoeg aan die kant.

Ik had via mail ook nog een sokkel gevraagd en toegezegd gekregen, maar daar was geen spoor van te bekennen. Het Hoofd Sokkel wist nergens van, maar hij had nog wel wat verhoginkjes staan. Toen heb ik er snel 2 meegenomen en daar mijn boeken en kleine werkjes op gelegd.

Nog even wat kaartjes aan de muur plakken en klaar was Kees.

Ik was erg tevreden. Goede muren, goed licht, genoeg ruimte en geen kreukeltje te bekennen.

Maar nu stop ik met mijn verhaal. Gisteravond, of beter gezegd vanochtend vroeg, kwam ik pas thuis, want het vliegtuig had bijna 2 uur vertraging.

En om half zeven ging de wekker alweer................................!!!

Wordt vervolgd.

Lino cutting

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sat, 15 Aug 2009 06:56:00 +0000

Een tijdje geleden heb ik me opgegeven voor een online lino cut course bij Dijanne Cevaal.
Ik heb zelf wel wat lino cuts gemaakt en op zich lukte dat ook wel.

Maar het waren altijd maar kleintjes en het leek me een goed idee om er wat meer over te weten.
Begin deze week kreeg ik de eerste les binnen en die heb ik snel door gekeken. En het is precies waar ik behoefte aan had. Gewoon bij het begin beginnen: wat heb je nodig, hoe begin je, simpele oefeningen etc.

Ik weet niet of het me lukt om die oefeningen nu al te doen. In ieder geval eerst maar eens naar Birmingham en dan zie ik wel verder.

Birmingham

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Wed, 12 Aug 2009 07:59:00 +0000

Net voordat ik op vakantie ging, kreeg ik een brief uit Birmingham. Het blijkt dat er toch wat meer ruimte is voor mij, dan dat ik vantevoren had begrepen. Ik krijg namelijk 4 meter muur.
Op zich best veel, maar het lastige is dat die 4 meter niet aan elkaar zit. Het is een stuk van 2 meter en 2 stukken van 1 meter.
Toen werd het nog een heel gepieker welke quilts ik mee kan nemen. De meeste quilts die ik heb gemaakt, zijn breder dan 1 meter. Bij het uitzoeken ontdekte ik dat mijn quilts meestal breder zijn dan dat ze hoog zijn.
Maar goed, uiteindelijk heb ik dan toch een keuze gemaakt.

Toen bleek dat aan 2 van die quilts nog een oude ophanglus zat. In het begin naaide ik er gewoon een reep stof achter als ophanglus. Maar de laatste tijd doe ik dat anders met ruimte voor de lat. Dus toen heb ik bij die quilts toch maar een nieuwe ophanglus erachter gezet. Leuk werkje, maar niet heus.
Het kost sowieso meer tijd dan ik vantevoren had ingeschat. Ik dacht: ik neem gewoon een paar quilts mee en reis naar Birmingham. Maar in de brief word je aangemoedigd ook schetsboeken mee te nemen, portfolio etc.
Daarom heb ik nog 3 fotoboeken laten maken. Eentje met al mijn quilts en twee met werk gemaakt tijdens mijn opleidingen. Dat heeft me verschrikkelijk veel tijd gekost. Voornaamste reden was dat mijn computer niet vooruit te branden was, maar ook omdat ik tijdens het maken steeds weer nieuwe dingen ontdekte. Bijvoorbeeld met achtergronden, afmetingen etc.
Maar na mijn vakantie lagen ze bij de post en ik ben er heel tevreden over.

Daarna heb ik ook nog een schetsboek gemaakt. Gelukkig had ik wel alle materiaal al, maar dat lag her en der (waar ook al weer?) verspreidt in mijn kamer. Toen ik eenmaal alles bij elkaar had, was het een kwestie van op de goede volgorde inplakken.

Het enige dat ik nu nog moet doen, is naamkaartjes maken van de quilts. En een lijstje maken van alle spullen die ik mee moet nemen.

Weer terug

wietske-kluck@hotmail.com (Wietske) — Sat, 08 Aug 2009 10:46:00 +0000

Na drie weken zeilen heb ik weer vaste grond onder de voeten. Aan de ene kant jammer, maar het is ook fijn om weer thuis te zijn.
De vakantie was erg leuk en we hebben heel veel kunnen zeilen.
Volgens mij konden we maar één dag niet zeilen door de te harde wind. Verder ging het heel lekker en we hebben in de volgende plaatsen geslapen:

Haarlem
Amsterdam
Hoorn
Enkhuizen
Hindeloopen
Terschelling
Harlingen
Makkum
Medemblik
Enkhuizen
Amsterdam
Haarlem

We liggen het liefst in de plaats zelf aan de kade en niet in een jachthaven. Alleen in Amsterdam (Sixhaven) en op Terschelling hebben we in een jachthaven gelegen. Op Terschelling was het overigens erg druk. In de jachthaven lagen de boten 6, 7 rijen dik en dat is een beetje teveel van het goede. Ameland en Vlieland waren helemaal vol, dus daar konden we niet eens naar toe. Als we weer richting Wadden gaan, dan toch maar liever in het voor- of naseizoen.

In Harlingen heb ik behoorlijk wat foto's kunnen maken van roosters en putdeksels. In veel plaatsen zie je steeds dezelfde roosters, maar in Harlingen kwam ik nog wel wat unieke exemplaren tegen.