Freedom Exhibition 2009

De tentoonstelling Freedom is heel gevarieerd en je raakt niet snel uitgekeken.
En dat komt door een aantal redenen. Ten eerste door de achtergrond van de makers. Die is heel verschillend: vilten, borduren, breien, quilten, mode en kleding, textielontwerp etc.
Verder is er ook verschil in niveau: BA, MA, Level 2 C&G, Level 3 C&G, fulltime kunstacademie.

Je kan je voorstellen dat dit echt heel verschillende werken oplevert en dat dat toch anders is dan het bekijken van een quilttentoonstelling.

Van de tentoonstelling is een mooie catalogus uitgebracht waar alle 20 werken instaan, met daarbij veel informatie over de gebruikte materialen en technieken en over de inspiratie van de makers.

En daar komt nog bij dat bij ieder werk een schetsboek is gemaakt, waarin het hele proces van eerste idee tot eindresultaat door de maker wordt beschreven en uitgelegd.
Als je echt alles tot je wilt nemen, kan je wel een uur per werk uittrekken. Jammer genoeg was daar zaterdag niet genoeg tijd voor.
Ik moet wel zeggen dat het daardoor een hele andere tentoonstelling is dan wat ik gewend bent.
Doordat je de hele achtergrond en gedachtengang van de kunstenaar tot je kan nemen, krijgt het kunstwerk veel meer betekenis. En zie je er ook veel meer in.

Degene die gewonnen heeft is Donna Rumble-Smith met 'Casting the Line'.
Het is een heel doorzichtig werk gemaakt van nylon monofilament, lurex, zijde en synthetische raffia en dat allemaal met de machine geborduurd.

De afmetingen zijn 300 cm x 200 cm en het past wel heel erg mooi in het museum.

Haar inspiratie heeft ze gehaald uit materialen en gereedschappen gebruikt door vissers. Ze heeft het stikwerk dan ook gedaan met nylon draad en vishaken en gewichten gebruikt als kralen. De woorden die erop staan, hebben te maken met gezegdes en observaties van vissers en van borduurders.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de link met vrijheid niet zo direct zie, maar het is wel een bijzonder werk.

Dit werk heet 'Family Response Environment Exploration Domestic Override Machine'(F.R.E.E.D.O.M) en is gemaakt door Carla Angus.
Het zijn een paar vleugels gemaakt van rubberen huishoudhandschoenen, opgevuld en bedrukt met afbeeldingen. Tussen de vleugels in hangt een soort draagzakje, waarin een kind kan zitten terwijl wij door de lucht vliegen om de wereld te ontdekken.

Het is een heel apart werkstuk en zelf heb ik een enorme hekel aan rubberen handschoenen, maar dit kan ik wel waarderen. Haar schetsboek zit ook vol met opgevulde handschoenen en dat is het voordeel van schetsboeken: je kan het gewoon even aanraken en voelen (eng dus).

Dit werk is van Ruth Keys en is getiteld: 'Mental Jail Break'.
Het poppetje is echt schattig en heel mooi gemaakt. Achter de pop zie je een stoffen kubus staan waarvan de zijdes 25 cm zijn. En de pop past erin, heb je enig idee hoe groot deze is.
Het idee achter dit werk is dat we erg in onze vrijheid worden beperkt door echte, maar ook imaginaire grenzen: niet genoeg tijd, te veel familie verantwoordelijkheden, angst om je comfort zone te verlaten etc.

De doos is een teken van de muur die we om ons zelf heen bouwen, maar de stabiliteit van die muur is een illusie. Als je deze doos namelijk open doet, dan valt hij helemaal in elkaar.
Er zit veel symboliek in dit werk.

Wat ik zelf erg mooi vind, is dit werk, getiteld 'Freedom From Freedom To' gemaakt door Mary Shrewsbury. Zij heeft de prijs voor technical excellence gewonnen.
Het is voornamelijk zwart/wit met een klein beetje geel.

Ik vind het lastig om haar gedachtengang voor dit werk uit te leggen, maar deze quote van Jean Jacques Rousseau geeft het wel zo'n beetje weer:
'Man is born free, but everywhere he is in chains'.

Ik ga verder niet elk werk laten zien, alleen deze nog.
Het is gemaakt door Rosina Godwin en heet 'Viscera'.

Het is een heel creepy werk en behoorlijk afstotelijk. Haar werk is gebaseerd op de consequenties van totale vrijheid en anarchie, als er geen regels zouden zijn om te verhinderen dat mensen hun donkerste wensen uitvoeren.

Ik kon niet lang naar dit werk kijken. Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar iedere keer dacht ik na een paar seconden: laat maar.

Maar het fascineert me wel: hoe kan je iets maken wat lelijk is? Dat het iets wordt, wat mensen eigenlijk niet leuk vinden en waar ze niet van genieten.
En waar ligt de grens: een werk dat gewoon lelijk is en niet goed of een werk dat wel goed is maar iets lelijks verbeeldt.

Volgende keer vertel ik iets over mijn eigen werk.