Daar ben ik weer!
Ik heb veel beleefd in Birmingham, maar laat ik beginnen bij de eerste dag.
Dat was vorige week woensdag. Toen ben ik naar Birmingham gevlogen. Ik had speciaal een iets grotere koffer gekocht, omdat ik bang was dat anders niet alles er in zou passen.
Nou dat was zeker zo, want het paste ook niet in dit grotere exemplaar. Toen heb ik de quilts maar apart verpakt in een tas en deze als handbagage meegenomen.
Eigenlijk vond ik dat ook wel een veilig idee. Mocht de koffer niet aankomen, dan had ik in ieder geval wel de quilts bij me om op te hangen.
In Birmingham aangekomen, heb ik mijn hotel gezocht. In het hotel konden ze eerst mijn naam niet vinden. Maar na veel gezoek op diverse namen en adressen, bleek het toch te kloppen. Ze hadden mijn naam zo vreemd gespeld, dat alleen de eerste letter nog klopte. Ja dan is het moeilijk vinden.
Maar gelukkig kwam het dus toch nog goed.
Op de hotelkamer heb ik eerst alle quilts gestreken. Die zaten vol met vouwen en plooien van de reis en als je me een beetje kent, weet je dat ik daar van gruw. De strijkplank was wat wiebelig, maar het strijkijzer was prima.
Na een uurtje strijken en toen voorzichtig oprollen, ben ik met het alle quilts en boeken naar de NEC gewandeld. Normaal is die afstand geen probleem (ongeveer 15 min lopen), maar nu viel het niet mee. Ik had best wat mee te sjouwen, geen enkele roltrap of loopband werkte, de airco was niet aan en het was 30 graden buiten.
Ik kwam dan ook behoorlijk verhit aan.
In de NEC was het een drukte van belang. Heel veel dingen waren nog niet opgehangen en men was druk aan het redderen, sjouwen, timmeren en boren.
Bij de ingang kreeg ik een map met een badge, catalogus en nog wat dingetjes. Toen ik vroeg of iemand mij kon helpen met ophangen, keken ze me vreemd aan. Het was toch echt de bedoeling dat ik dat zelf ging doen.
Maar ja, omdat ik moeilijk een paar latten van anderhalve meter mee kon nemen in het vliegtuig, had ik daarover van tevoren gemaild. En toen was me verteld dat er natuurlijk iemand was die mij kon helpen.
Na wat heen en weer gebel, werd mij beloofd dat er binnen een half uur iemand langs zou komen.
Toen ben ik naar de stand gelopen en daar schrok ik echt. Mijn medehangers waren er al en die hadden toch een spullen meegenomen! Hele kratten vol werk, storyboards, tafeltjes, kleedje, boekenkast, boekenplanken, etc. etc. Daar stond ik met mijn schamele boeltje. Nou ja, dacht ik maar: Less is more.
Na een tijdje kwam gelukkig Peter. En in 10 minuutjes hingen mijn 3 quilts netjes aan de muur (nog bedankt, Peter!).
En zo zag dat er uit. Aan de linkerkant 'Flow #1' en daarboven een klein quiltje van ARTfor12 'Rice Paper Butterfly".
Aan de lange kant 'Flow #3', met daarboven prominent mijn naam.
En aan de wand, tegenover 'Flow #1', 'Chondrus crispus'. Ik wist van tevoren niet zeker of hij zou passen, maar gelukkig was er plaats genoeg aan die kant.
Ik had via mail ook nog een sokkel gevraagd en toegezegd gekregen, maar daar was geen spoor van te bekennen. Het Hoofd Sokkel wist nergens van, maar hij had nog wel wat verhoginkjes staan. Toen heb ik er snel 2 meegenomen en daar mijn boeken en kleine werkjes op gelegd.
Nog even wat kaartjes aan de muur plakken en klaar was Kees. 
5 reacties:
Het ziet er prachtig uit. Wat is Chondrus Chrispus toch mooi! Ben benieuwd naar de rest van het verslag.
Het ziet er prachtig uit Wietske.
Ja, je had een heel mooi hoekje, ben je al door je visitekaartjes heen? En het was erg vermoeiend maar de moeite waard.
Bedankt Wietske dat we je werk mogen zien. Het is de moeite waard.
Wel gefeliciteerd.
Zoals Sonja al schreef, jouw hoekje zag er prachtig uit.
En oef, 2 uur vertraging, wij hadden ook al vertraging maar dat was maar een uurtje, lijkt wel alsof het met de tijd opliep. Ik was gistermorgen alweer op Schiphol (om DH weg te brengen want de treinen reden niet) en toen stonden er allemaal hele serieus kijkende marechaussees met grote geweren, dus misschien was er iets aan de hand?
Een reactie plaatsen