Birmingham vervolg

Toen ik de eerste dag bij de gallery kwam, bleek dat bij iedereen een juryrapport hing. Het werk was die vorige middag gejureerd door Margaret Walker, Linda Kemshall, Sheila Mortlock en Janice Gunner.
Ik was echt heel erg blij met het jurycommentaar. Vooral de opmerking over het kleurgebruik, wat ik altijd het moeilijkste vind en waar ik dagen over kan dubben voor ik een keuze maak.

Is het te lezen? Door op de foto te klikken, krijg je een grotere afbeelding.
De winnaar was Liesbeth Williams. Volgens mij heeft ze geen website, ik kan in ieder geval niets vinden.
Linda vertelde me later dat het een close finish was tussen Liesbeth en mij. Dat vond ik wel leuk om te horen. In ieder geval ben ik door de jury gewaardeerd als 'Highly Commended'.

En toen begon de stroom mensen binnen te komen. Ik had vantevoren geen idee wat ik kon verwachten. Misschien zou het wel heel saai zijn. Maar het tegendeel bleek waar te zijn.
Er was veel belangstelling en heel veel mensen spraken me aan. Bekenden, mensen die ik niet kende, maar zij mij wel (door mijn blog), mensen die ik wel van naam kende, maar nog nooit had gezien, en natuurlijk heel veel onbekenden.
Het stroomde de hele dag door, soms was het ineens even heel rustig, maar het volgende moment was het dan weer heel druk.
En wat heb ik een complimenten gekregen! Best een vreemde situatie. Ik ben gewend andere kunstenaars te bewonderen, maar nu was het andersom.
Ook het contact met de andere geselecteerden was erg leuk.

Ik was heel blij dat ik Chondrus crispus kon laten zien. In Veldhoven hing hij zo ver weg met zulk beroerd licht. Hier hing hij gewoon perfect.
De meeste mensen stonden er met hun neus bovenop om de details te kunnen zien.
Zoals deze twee dames.

En denk maar niet dat er mensen zijn die je quilt aanraken. Die hele 4 dagen heb ik echt niemand gezien die dat deed. Dus zo'n touw voor de quilts spannen, zoals in Veldhoven, lijkt me toch echt overdreven.

Die 4 dagen zijn eigenlijk heel snel voorbij gegaan. Maar wat waren ze vermoeiend! Ik was echt bekaf aan het einde van een dag. Heel vreemd, omdat je het gevoel hebt dat je niet zo veel doet. Een beetje op een stoel zitten en wat met mensen praten. Maar het moet toch veel energie kosten om je steeds weer op andere mensen te richten en dan vaak in het engels.

Zo nu en dan ging ik even een kwartiertje er tussen uit. En zo heb ik toch alle winkeltjes kunnen bezoeken en alle galleries. Ik heb niet alle wedstrijdquilts gezien, maar wel heel veel.

Op zondag was het een stuk rustiger. Vooral 's middags na drieën liep het behoorlijk leeg en was het een beetje de tijd uitzitten.

Om 5 uur heb ik alles van de muur gehaald, ingepakt, afscheid genomen van de rest en toen snel naar het hotel om mijn bagage op te halen.

Nou ja, achteraf had ik het wel wat rustiger aan kunnen doen. Net voordat het vliegtuig in Birmingham landde, had het een aanvaring gehad met een vogel. En ze moesten toen eerst controleren of er ook schade was. Dat was gelukkig niet zo, maar het leverde wel een vertraging op van 2 uur. Geeft niet, veiligheid voor alles.